எண்ணிலடங்கா நினைவுகள் வயது முதிர்வின் காரணமாக மறைந்துபோகலாம் என்று எண்ணுகின்றேன் என்னுள் புதைந்து கிடக்கும் சில நினைவுகளை மனிதர்களிடம் பதிவு செய்ய இயலவில்லை. அப்படி எடுத்துரைத்து அவர்களின் நேரத்தை விரயம் செய்யவும் விருப்பமில்லை ஏதோ புத்தி பேதலித்தவனைப் போல் இங்கு எதையோ எழுதிக்கொண்டிருக்கின்றேன் விருப்பமிருந்தால் வாசித்துப் பாருங்கள்.

அலைபேசியும் தொலைக்காட்சியும் மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வை ஆட்க்கொண்டிருக்கும் தருணத்ததில் பள்ளிப்பருவத்தில் என்னுள் இருந்த உணவுத்தேடல் என்னை முழுமையாக இயற்கையோடு இணைத்துக்கொண்டது. 

சிறுவயது முதல் வறுமைக்காக மட்டும் உழைக்கவேண்டும் என்ற போதனை மட்டுமே எனக்கு புகட்டப்பட்டது. உணவிற்காக அல்ல! உணவு என்பது முற்றிலும் இயற்கையோடு சார்ந்தது என்று எண்ணுகின்றேன்.

இன்று சுகபோகத்திற்க்காக உழைத்துக்கொண்டிருக்கும் நான் அனைத்தையும் துறந்தாலும் இயற்கையோடு ஒன்றி என்னால் உயிர் பிழைத்துக்கொள்ள முடியும் என்ற நம்பிக்கையை இந்த இயற்கை எனக்கு வரமாக கொடுத்துள்ளது.

குரவை மீன்களும் இந்த கூத்தடிகளும் :

பள்ளிக்கூடத்திற்கு படிப்பதற்காக நான் சென்றேனா என்றால் அது ஐயம் தான். அங்கு கொடுக்கும் மதிய உணவிற்காக 12 வருட படிப்பை 14 வருடங்கள் படித்துள்ளேன். நான்கு மற்றும் ஐந்தாம் வகுப்பை உயரம் காரணமாக இரண்டு வருடங்கள் கூடுதலாக படிக்க வைத்தார்கள்(சிறியவன் பக்கத்து ஊர் சென்று படிக்க இயலாது எனக் கூறி எனது வாழ்க்கையோடு விளையாடிய என் தாய் ) மதிய உணவிற்காக பள்ளியில் இருப்பதை தவிர மற்ற நேரங்களில் என் ஊரில் இருக்கும் குளங்களில் இருக்கும் நேரமே அதிகம்.

வண்டல் மண் நிறைந்த காவிரி கழிமுக பகுதி என்பதால் ஒவ்வொரு பருவ காலத்திற்கு ஏற்றவாறு இங்கு  விவசாயமும் மாறுபடும்.பெரும்பாலும் நெல் விவசாயமே பிரதானம். தை மாதத்தில் நெல் அறுவடைக்கு தயாராகிவிடும், எங்கு பார்த்தாலும் மஞ்சள் நிற கம்பளம் விரித்தாற்போல் காட்சியளிக்கும். நெல்வயலிலில் பறக்கும் அந்துப்பூச்சிகளை பிடிக்க கரிச்சான் குருவிகள் குதுகளிக்கும், நெற்கதிர்களை உண்ண வரும் எலிகளை பிடிக்க சாரை பாம்புகளும் அதன் வேலைகளை மும்முரமாக செய்துகொண்டிருக்கும்.

தலை சாய்ந்து கிடக்கும் வயல்களைக் கண்டால் அது அறுவடைக்கு தயாராகிவிட்டது என்று புரிந்துகொள்ளலாம். வீட்டில் அம்மா பழைய சாதத்தையும் சின்ன வெங்காயம் மற்றும் பச்சை மிளகாயை தூக்கு வாளியில் ஊற்றிக் கொண்டு கதிர் அருவாளை எடுத்துக்கொண்டு கதிர் அறுக்க புறப்பட்டு விடுவாள். நாங்களும் மண்வெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு எங்களுடைய உணவு தேடலுக்கு புறப்பட்டுவிடுவோம்.

இந்த பருவத்தில் நெல் அறுவடை செய்யப்பட்ட வயல்வெளிகளில் இருந்து எலிகள் அடுத்து வரும் பருவ காலத்திற்கு தேவையான நெல்மணிகளை உணவுக்காக தனது வளையில் சேர்த்து வைத்துவிடும். நாங்கள் நண்பர்களோடு எலி வளையை வெட்டி நெல் மணிகளை சேகரிக்க செல்வது வழக்கம்.

எங்கள் ஊரில் உள்ள குளக்கரையில் ஒரு சிறிய மனித கூட்டம் வீடுகளை கட்டி வாழ்ந்து வந்தனர், அவர்கள் வயல்வெளியில் இருக்கும் எலிகளை உணவிற்க்காக பயன்படுத்தினார்கள், அவர்களும் நாங்களும் ஒரே வேலையை இரு வேறு தேவைக்காக செய்துள்ளோம்.

ஆனால் இன்று என் மனதிற்குள் தோன்றியது என்னவென்றால் ஏன் அந்த மனித கூட்டம் ஊருக்குள் வசிக்காமல் குளக்கரையில் வசிக்கவேண்டும் ? அவர்கள் சாதியத்தால் தீண்டத்தகாதவர்களாக மாற்றப்பட்டார்களா! அப்படியானால் அவர்கள் ஊரில் சிறு வயதில் எனக்கு நிறைய நண்பர்கள் இருந்தார்களே அவர்களும் எங்கள் ஊரில் எவ்வித சிரமமும் இன்றி இருந்தார்களே! அப்படி இருக்க, இவர்களை ஊருக்குள் இருந்து குளக்கரைக்கு பிரித்தது எது?

இப்படி பல்வேறு கேள்விகள் தற்பொழுது

எனது மனதிற்குள் எழுந்துள்ளது. ஆனால் இதற்கான பதில் ஏதும் தற்பொழுது என்னிடம் இல்லை. ஆனால் இவற்றை பற்றி அறிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன், வரும் பொங்கல் விடுமுறைக்கு ஊருக்கு செல்ல திட்டமிட்டுள்ளேன் முடிந்தால் வேறொரு பதிவில் காரணத்தை அறிந்துகொண்டு எழுதுகிறேன்.

இவ்வாறு இவ்வூர் நண்பர்களும் நாங்களும் எலி வளையில் இருந்து அதன் வாழ்விடத்தை அழித்து நெல் மணிகளையும், எலிகளையும் எடுத்து கொள்வோம். எவ்வளவு சுயநலவாதிகளாக வாழ்ந்துள்ளோம் என்று என்னும் பொழுது மனம் நெருடலுக்கு உள்ளாகிறது. இப்படி சேகரிக்கும் நெல்லை கொண்டு சர்க்கரைவள்ளி கிழங்கு, குச்சி ஐஸ் வாங்குவது, புட்டு செய்வது என்று எனது உணவுத்தேடலில் இந்த எலி நெல்லும் ஒரு பங்காக இருந்துள்ளது .

இது மட்டுமா என்றால் அவ்வளவு எளிதாக என்னை சுறுக்கிவிட இயலாது. பாம்புகளை வீட்டில் வளர்த்தது, பள்ளிக்கு எடுத்துச்சென்று மாணவர்களையும் ஆசிரியர்களையும் அச்சமூட்டியது. பிராமணர் வீடுகளில் ஓட்டை கழற்றி கொலு பொம்மை திருடியது, கொக்கு புடிப்பது, நத்தை கறி சமைப்பது இப்படி நான் செய்த காரியம் ஏராளம்!     

நாம் எல்லோருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான அனுபவங்கள் நிறைந்திருக்கும் அவைகளை மற்றவர்களிடம் கடத்த இயலாவிட்டாலும் ஆரவாரமற்ற சூழலில் நினைத்து மகிழ்ச்சி கொள்வோம்... நன்றி  🙏

இப்படிக்கு

நான் அனந்தன் சதாசிவம்...

எல்லோருக்கும் சில நிகழ்வுகள் அவ்வளவு எளிதாக அழிந்து போவதில்லை, அதை அவ்வப்போது நினைத்து அசைபோடுவதும் மனதை புத்துணர்ச்சியாக வைத்துக்கொள்ள உதவும் என எண்ணுகின்றேன்.

என் இளமை பருவம் முதல் இன்று வரை எப்போதாவது  கண்டும் கேட்டும் மகிழ்ச்சி கொள்ளும் கோவில் திருவிழாக்களில் குலமங்கலம் பெருங்காரையடி மீண்ட அய்யனார் கோவிலும், கீரமங்கலம் பட்டவ அய்யனார் மற்றும் கொம்புக்காரர் கோவிலும் முக்கியமானவை. இன்று இறை பக்தி முற்றிலும் அழிந்து போனாலும் அன்று நான் கண்டு ரசித்த சில நினைவுகளையும் தற்பொழுது உள்ள முரண்களையும்  உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்  வாருங்கள்..

குலமங்கலம் பெருங்காரையடி மீண்ட அய்யனார்  கோவில்..

நான் பிறந்த ஊர் தஞ்சை மாவட்டம் பேராவூரணி. ஆனால் இக்கோவில் அமைந்துள்ள இடம் புதுக்கோட்டை மாவட்டம். ஆம், இரண்டு மாவட்டங்களும் உறவு முறைகளால் பின்னி பிணைந்து இருப்பதால் இவ்விரு மாவட்டங்களுக்கிடையே பெண் கொடுப்பது மற்றும் பெண் எடுப்பது அதிகமாக இருக்கும். அதே போல் எங்கள் வீட்டிலும் என்னை பெற்றவள் புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தைச் சார்ந்தவர். தந்தை தஞ்சை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர் இவர்கள் இருவரையும் கலாச்சார ரீதியாக சேர்த்ததில் இக்கோவிலும் ஓன்று.

நினைவிருந்த காலத்தில் என் தாய் இக்கோவிலுக்கு அழைத்துச் சென்றதாக நினைவில் இல்லை. ஆனால் எங்கள் ஊரில் உள்ள அனைத்து இளைஞர்களும் மிதிவண்டியில் இக்கோவிலுக்கு பயணிப்பதை ஏக்கத்துடன் பார்த்த தருணம் ஏராளம். இக் கோவிலுக்கான பயணம் ஆன்மிகத்தின் அடிப்படையில் அமைந்தது அல்ல. இங்கு நடத்தப்படும் கேளிக்கையை காண மட்டுமே அவ்வளவு ஆர்வம்.

வருடத்தில் இரண்டு நாட்கள் மாசி மாதம் வரும் மகத்தில் இக்கோவிலில் இருக்கும் குதிரை சிலைக்கு மாலை அணிவிக்கும் நிகழ்ச்சி வெகு விமர்சையாக நடந்தேறும். கோவிலை சுற்றிலும் பல்வேறு நிகழ்ச்சிகள் நடத்துவார்கள் 'நடன நாட்டிய நிகழ்ச்சி ', 'பட்டிமன்றம்', 'பாட்டுமன்றம் ' மற்றும் வண்ண விளக்குகளோடு இராட்டினங்கள் சுற்ற வீதிகள் முழுவதும் வளையல் கடைகளும் பலகார கடைகளும் நிரம்பி வழியும். இப்படி நடக்கும் திருவிழாவைக் காண மனம் ஏக்கம் கொள்ளாத என்ன!

வறுமையின் உச்சத்தில் இருந்த தருணத்தில் சொந்தமாக மிதிவண்டி எங்கு வாங்குவது! ஆனால் வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு எனது மூத்த அண்ணன் நண்பர்களோடு பயணிப்பதைக் கண்டே எனக்கும் மிதிவண்டி ஓட்டவேண்டும் என்ற எண்ணம் தழைத்தது.அது வரை மிதிவண்டியை தள்ளியது கூட கிடையாது. காரணம் ஐயா அவ்வளவு உயரம் 😆. தற்பொழுது கூட சில இருசக்கர வாகனங்களை உயரம் காரணமாக நான் ஓட்டுவது இல்லை.

இப்படியிருக்க அப்பொழுது மிதிவண்டியை வாடகைக்கு எடுக்க ஒரு மணி நேரத்திற்கு 2 ரூபாய் தேவைப்பட்டது. நானும் பள்ளி முடிந்ததும் பகுதி நேரத்தில் தையல் கடைக்கு பட்டன் தைக்க செல்வது வழக்கம். நாள் ஒன்றுக்கு பகுதி நேர உழைப்புக்காக ஊதியமாக 50 பைசா கிடைக்கும்.

இதை சேர்த்து வைத்துக்கொண்டு வார இறுதியில் மிதிவண்டியை எடுத்துக்கொண்டு பழகுவதற்க்காக நான் பட்ட அவஸ்த்தை கொஞ்ச நஞ்சமில்லை.நாட்களும் நகர்ந்து சென்றது நானும் ஒருவழியாக 'கவட்டை கால்' போட்டு ஓட்ட தொடங்கிவிட்டேன்.('கவட்டை கால்'- இது ஒரு வட்டார வழக்கு வார்த்தை.அதாவது முழுமையாக மிதிவண்டியில் ஏறி ஓட்ட முடியாததை சொல்லுவார்கள்)

மிதிவண்டி ஓட்ட தெரிந்துவிட்டது அல்லவா! அடுத்தகட்ட நடவடிக்கை பெரிய கோவிலுக்கு எப்பொழுது செல்வோம் என்ற எண்ணத்தோடு காத்திருந்தேன். நண்பர்கள் அனைவரும் என்னிடம் கூறுவது நெடுந்தொலைவு பயணிக்க வேண்டும் உன்னால் அவ்வளவு தூரம் பயணிக்க இயலாது நீ மிகவும் சிறியவனாக இருக்கிறாய் என்று, அனால் மனம் மட்டும் ஏங்கிக் கொண்டே இருந்தது(சராசரியாக 20 கிலோமீட்டர் எனது ஊரிலிருந்து). அந்த வருட மாசிமகமும் வந்தது நானும் தயாராகிவிட்டேன். அன்று மாசிமகம் ஊரில் நண்பர்கள் எல்லோரும் மிதிவண்டியை வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு தயாராகிவிட்டோம். காலையில் தொடங்கும் பயணம் மதிய உணவிற்குள் அங்கு சென்றுவிடுவோம் காரணம் அங்கு பார்க்குமிடமெல்லாம்  அன்னதானம்  வழங்குவார்கள். அன்று நானும் கவட்டைக்காலில் மிதிவண்டியை ஒட்டிக்கொண்டு பயணத்தை தொடங்கினேன்.

காட்டாற்று கரை முனிக்கோவில்.

எங்களோட மிதிவண்டி பயணத்தில் முதல் நிறுத்தம் இந்த கோவில்தான். எல்லோரும் மிதிவண்டியை நிறுத்தி சற்று இளைப்பாறிவிட்டு மீண்டும் மிதிவண்டியை ஓட்ட தொடங்கினோம்.  போகும் வழியில் சில கிராமங்களை கடந்துசெல்ல வேண்டியிருக்கும் அப்படி சென்று கொண்டிருக்கையில்'சாணக்கரை'என்ற ஊரில் உள்ள வளைவை கடக்க முயன்றபோது எதிரே பால்காரர் ஓட்டிவந்த இருசக்கவாகனத்தில் என்னுடைய மிதிவண்டி மோத நானும் அங்கே சரிந்து விழுந்தேன். 

சில சிராய்ப்புகளுடன் உடலில் ஆங்காங்கே குருதி படிய. என்னுடைய கவனம் முழுவதும் நான் ஓட்டிச்சென்ற மிதிவண்டியை எண்ணியே. காரணம் அது வாடகை வண்டி.

நண்பர்கள் அனைவரும் ஒன்றுதிரள எனது மிதிவண்டியை பால்காரரின் இருசக்கர வாகனத்திலிருந்து பிரித்து எடுத்தனர். முன் சக்கரம் முழுமையாக உடைந்துவிட்டது அதை பார்த்ததும் என் கண்களில் இருந்து சார சாரையாக கண்ணீர் வழிய தொடங்கியது உடைந்த மிதிவண்டியை கடைக்காரரிடம் கொண்டு செல்ல அச்சம். வண்டியை எங்கள் ஊரில் உள்ள ஒரு கடையின் அருகில் நிறுத்தி விட்டு ஊருக்குள் ஒளிந்து விட்டேன்.

அன்று இரவு மிதிவண்டி நிலையத்தில் இருந்து அதன் உரிமையாளர் வீட்டிற்க்கு வந்துவிட்டார். உங்கள் மகன் வண்டியை இன்னும் கொண்டு வரவில்லை என்று கூற. எனது அம்மா என்ன விவரம் என்று ஆராய, நடந்த எல்லாவற்றையும் அண்ணன்மார்கள் அம்மாவிடம் கூற, கடைக்காரரிடம் 200 ரூபாய் என்று எண்ணுகின்றேன்(சரியாக நினைவில் இல்லை) அம்மா கொடுத்துவிட்டார் அப்புறம் சொல்லவா வேண்டும். அவ்வளவு அடி எனக்கு அன்று இரவு தலையணை முழுவதும் என் கண்ணீரால் நனைந்தது. இவ்வாறு நான் மிதிவண்டி கற்றுக்கொள்ள தூண்டிய இந்த கோவிலுக்கு இன்று வரை பலமுறை பல்வேறு பரிமாணங்களில் சென்றுள்ளேன். 

என்னுடைய வளர்ச்சியை கண்டவர்களில் இந்த அய்யனாரும் ஒருவரே!

நன்றி 

இப்படிக்கு நான் ஆனந்தன் சதாசிவம்...  

பின்வரும் பதிவுகளில் கீரமங்கலம் பட்டவ அய்யனார் மற்றும் கொம்புக்காரர் கோவிலை பற்றியும் எழுதுகிறேன்...