மொத்துமுனியான் கடை

ஒரு வெற்றிடம் அன்று முதல் இன்று வரை என்னுள் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டே இருக்கிறது.

ஆம், எனது கிராமத்தில் உள்ள ஒரு சிறிய மளிகைக் கடையின் பெயர்தான் "மொத்துமுனியான்". விளக்கம் கேட்டுவிடாதீர், நானறியேன்! ஆனால், எனது எட்டு வயது முதல் இன்று வரை என்னுள் உன்னதமான நினைவுகளை அது விட்டுச் சென்றது.

சிறிய கடைதான்! காலையில் வாசல் கூட்டி, தண்ணீர் தெளித்து, ஊதுபத்தி ஏற்றி கடையைத் திறந்து விடுவார் மொத்துமுனியான். கடை முழுவதும் பொருட்கள் நிரம்பி இருக்கும். எனது வீட்டிலிருந்து சற்றுத் தூரத்தில்தான் இந்தக் கடை இருந்தது. வீட்டிற்கு அருகில் மற்ற கடைகள் இருந்தும் பெரும்பாலும் இக்கடையை நோக்கியே எனது கால்கள் பயணப்பட்டன.

அச்சிறு வயதில் கடவுள் என்று எதெல்லாம் புகட்டப்பட்டதோ அவை அனைத்தையும்  சித்திரமாகத் தீட்டவும் சிலையாக வடிக்கவும் இயற்கையாகவே அறிந்து வைத்திருந்தேன். ஆயினும், இந்த மொத்துமுனியான் வேறொரு புகைப்படத்திற்குப் பூஜை செய்து கொண்டிருப்பார். அக்கடைக்குச் செல்லும் பொழுதெல்லாம் அந்த உருவத்தை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்துவிட்டு வந்த தருணங்கள் ஏராளம்.

அது ஒருபுறம் இருக்க, எப்போதெல்லாம் நான் அவர் கடைக்குச்  சென்று பொருட்கள் வாங்கி திரும்பும்பொழுது அவர் என்னை அழைத்து கையை நீட்டச் சொல்லி புன்னகைத்த முகத்தோடு நாட்டுச் சர்க்கரை கொடுப்பார். ஏனோ அதைக் கண்டதும் எனக்குள் அவ்வளவு ஆனந்தம் ! அதைச் சுவைத்துக்கொண்டே வீடு திரும்புவேன்.    

இது ஒரு நாள் நடந்த கதையா என்றால் இல்லை. முகத்தில் அரும்பு மீசை முளைக்கத் தொடங்கிய விடலைப் பருவம் வரை எப்போதும் அதே புன்னகை, அதே நாட்டுச் சர்க்கரை. மொத்துமுனியானுக்கு ஒரு மகளும் இருந்தார் (மீனாட்சி). வயதில் மூத்தவர்தான், ஆனாலும் ஒரு தோழியைப் போன்றே எங்களது உரையாடல் இருக்கும். அந்தத் தந்தையின் புன்னகைக்குச் சொந்தக்காரர் அவர். நமக்கு யாராக இருந்தால் என்ன? கடையில் யார் இருந்தாலும் நமக்குக் கிடைக்கும் நாட்டுச் சர்க்கரை நிரந்தரமாகிப் போனது.

சில சமயம் உணவு வேட்டைக்காக நண்பர்களோடு குளக்கரையில் மீன் அல்லது நண்டு பிடித்துச் சமைத்துச் சாப்பிட, இந்தக் கடையில் ஒரு ரூபாய்க்கு எண்ணெயும் மிளகாய்ப் பொடியும் வாங்கியதும் உண்டு. (இன்று நினைத்துப் பார்க்கிறேன், எப்படி ஒரு ரூபாய்க்கு அவரால் எண்ணெய் கொடுக்க முடிந்தது என்று !)

அன்று உணவிற்கு எது கிடைத்தாலும் அதை உண்டு பழகியவன் நான். ஆனால், இந்த கடை மீனாட்சி சொல்லக் கேட்டதுண்டு, அவர்கள் யாரும் மாமிசம் உண்ண மாட்டார்களாம். ஏன் என்று கேட்டதற்கு, மீண்டும் அந்தப் புகைப்படத்தைக் காட்டி "நாங்கள் இவரை வணங்குபவர்கள், அதனால் நாங்கள் புலால் உண்ண மாட்டோம்" என்று கூறினார்.

வைணவக் கடவுள்களை அறிந்தவன் தான் நான். இவர்கள் வைணவர்களும் அல்ல. இப்படி இருக்க, அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும் பொழுதெல்லாம் எனக்குள் பேரச்சம் - "எப்படி மாமிசம் இல்லாமல் வாழ்வது?" என்று. 

இப்படி எனக்கு இனிப்பான நினைவுகளைக் கொடுத்த இந்தக் குடும்பம், ஒரு நாள் எப்போதும் போல் கடைக்குச் செல்லலாம் என்று போனபோது கடை மூடி இருந்தது. அப்படியே சில நாட்கள் செல்ல, மற்றவர்கள் சொல்லி கேள்விப்பட்டேன் - மீனாட்சிக்குத் திருமணம் முடிந்து, அந்த மணமகன் ஊருக்கே இவர்கள் குடும்பம் புலம் பெயர்ந்ததாக.

இது இயல்பானது ஒன்றுதான். ஆனால், ஏனோ பார்த்துப் பழகிய அந்த முகங்களை மீண்டும் பார்க்க முடியாது போனது இன்றும் எனது மனதிற்குள் ஒரு வெற்றிடம்தான்.

அன்று அவர்கள் வணங்கிய அந்த வெள்ளை உருவம், இன்று யாரும் எனக்கு இவர் "கடவுள்" என்று புகட்டாமல், படித்து உணர்ந்த ஒரு ஆன்மீகப் போதனையாளராக, ஒரு புரட்சியாளராக நானறிந்த மகான் "வள்ளலார்" தான் அவர்.

நான் ஆனந்தன் சதாசிவம்...

 அது முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய காலம். அந்தச் சிறிய கிராமத்தில், முப்பத்திரண்டு வயது மட்டுமே நிரம்பிய அந்தப் பெண், தன் மூன்று குழந்தைகளுடன் நிர்க்கதியாக நின்றாள். கணவனை இழந்து, துயரத்தின் பிடியில் தவித்தவளுக்கு, உடன் பிறந்தவர்கள் என்றோ, தந்தை என்றோ ஆதரவளிக்க யாருமில்லை. உறவு என்று சொல்லிக் கொள்ள, அவள் பிறந்த ஊரில் வசிக்கும் அவளது வயதான தாய் மட்டுமே இருந்தாள். வாரத்தில் ஒருமுறை தன் மகளைக் காண அந்தத் தாய் வந்து செல்வது மட்டுமே அவளுக்கு இருந்த ஒரே ஆறுதல்.

எந்தப் பொருளாதாரப் பின்புலமும் இல்லாத அந்தத் தாய், தன் மூன்று குழந்தைகளையும் காப்பாற்ற விவசாயக் கூலி வேலைக்குச் செல்லத் தொடங்கினாள். எப்போதாவது கிடைக்கும் அந்த வேலைக்குச் சென்றால், நாள் முழுதும் உழைத்தாலும் கிடைப்பது பத்திலிருந்து பதினைந்து ரூபாய் மட்டுமே. பல நாட்கள் வேலை இருக்காது; வீட்டில் முடங்கிக் கிடக்க வேண்டும். இந்தச் சொற்ப வருமானத்தை வைத்துக் கொண்டு, மூன்று பசி முகங்களை அவள் எப்படி ஆற்றுப்படுத்தினாள் என்பதை இன்று நினைத்துப் பார்த்தாலும் தலை சுற்றுகிறது. விவசாய வேலை, சமையல், விறகு சேகரிப்பு என அவள் சுழன்று கொண்டே இருந்தாள். தங்களுக்குத் துணையாக ஒரு பசு மாட்டையும் அவள் வளர்த்து வந்தாள். அதையும் அக்கறையோடு கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும். நடுத்தர வயதில், கணவனை இழந்த ஒரு பெண் இந்தச் சமூகத்தில் எதிர்கொள்ளும் அத்தனை நெருக்கடிகளையும், வலிகளையும் அவள் தன் ஒற்றை மார்பில் தாங்கிக் கொண்டாள்.

அடிப்படைப் பள்ளிக் கல்வியைக் கூடத் தாண்டி அறியாத அந்தத் தாய், தன் குழந்தைகள் எப்படியாவது படித்து முன்னுக்கு வந்துவிட வேண்டும் எனத் துடித்தாள். அதைவிட, பள்ளிக்கூடத்திற்குச் சென்றால் தன் குழந்தைகளுக்கு மதிய உணவாவது கிடைக்கும் என்ற பசியின் நிர்ப்பந்தம் அவளை உந்தித்தள்ளியது. ஒரு வேளை உணவாவது தன் குழந்தைகளின் பசியைப் போக்கும் என்ற நம்பிக்கையில், அந்த மூன்றையும் அருகில் உள்ள அரசுப் பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டாள்.

வறுமையின் உச்சத்திலும், தன் குழந்தைகளுக்குக் கல்வியைக் கொடுத்துவிட வேண்டும் என்று போராடிய அந்தத் தாயின் சுமையை, இந்தச் சமூகம் எப்படிப் பகிர்ந்துகொண்டது தெரியுமா? இங்குதான் ‘திராவிடம்’ என்ற தத்துவம் அந்த எளிய குடும்பத்தின் வாழ்வில் செயலாக மாறியது.

படிக்கப் பாடநூல் கொடுத்தது; பிஞ்சுக் கால்கள் நோகாமல் நடக்கக் காலணி கொடுத்தது; மானம் காக்கச் சீருடை கொடுத்தது; எழுதிப் பழகக் கரும்பலகை கொடுத்தது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, பசி தீர்க்க ஊட்டச்சத்து உணவும், கல்வி கற்க ஊக்கத்தொகையும் கொடுத்தது. ஒரு கிராமத்திலிருந்து பக்கத்துக் கிராமத்திற்குச் சென்று படிக்கக் கட்டணமில்லாப் பேருந்து வசதியையும் செய்து தந்தது. மிதிவண்டியை கொடுத்ததது, மேல் படிப்புக்கு தேவையான மடிக்கணியை தந்தது கணவனை இழந்து நின்ற அந்தத் தாய்க்கு, "உன் குழந்தைகளை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்" என்று சொல்லாமல் சொல்லி, மிகப்பெரிய தன்னம்பிக்கையைக் கொடுத்தது. கூடுதலாக, அந்தத் தாயின் தியாகத்திற்கு மதிப்பளிக்கும் வகையில், அவளது பிள்ளைகளுக்கு ‘முதல் தலைமுறைப் பட்டதாரி’ என்ற பெருமையையும் மகுடமாகச் சூட்டியது.

இன்று, "திராவிடம் உனக்கு என்ன செய்தது?" என்று கேட்கும் எவர் முகத்திற்கு நேராகவும், அந்தத் தாயின் மகன்களில் ஒருவனான என்னால் நெஞ்சை நிமிர்த்திச் சொல்ல முடியும்: "என்னை உருவாக்கியது இந்தத் திராவிடம்தான்!" என்று.

பன்னிரண்டு வருடங்கள் அரசுப் பள்ளியில் முழுமையாகச் சத்துணவு உண்டு படித்து வளர்ந்த அந்தச் சிறுவன், இன்று முதுநிலை பட்டதாரியாக உயர்ந்து, அதிநவீன செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) தொழில்நுட்பத் துறையில் மாதம் மூன்று லட்சம் ரூபாய் வருமானம் ஈட்டும் ஒரு கட்டமைப்பாளராக நிமிர்ந்து நிற்கிறான் என்றால், அந்த வெற்றிக்கு ஆணிவேர் அன்று தட்டில் விழுந்த அந்தச் சத்துணவுதான்.

இத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தாலும், இன்றும் என் மனதை விட்டு அகலாத ஒரு காட்சி இருக்கிறது. பள்ளியில் மதிய உணவு அருந்துவதற்கு முன், தட்டோடு வரிசையில் நிற்கும் மாணவர்கள் மத்தியில் நான் சத்தமாக ஒப்புவிக்கும் அந்தத் திருக்குறள்...

"பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் நூலோர் தொகுத்தவற்றுள் எல்லாம் தலை"

அன்று எனக்குப் பசியாற்றிய அந்த அறம். இன்று காலை உணவுத்திட்டம் என்று விரிவடைந்து இருக்கிறது. இன்று பொருளாதாரத்தில் முன்னேறி நகரங்களில் வசிப்பவர்களுக்கு தெரிவதில்லை கிராமங்களில் இதுபோன்ற பல தலைமுறைகளை வாழவைத்துக் கொண்டிருக்கிறது இந்த திராவிடம்.

எண்ணிலடங்கா நினைவுகள் வயது முதிர்வின் காரணமாக மறைந்துபோகலாம் என்று எண்ணுகின்றேன் என்னுள் புதைந்து கிடக்கும் சில நினைவுகளை மனிதர்களிடம் பதிவு செய்ய இயலவில்லை. அப்படி எடுத்துரைத்து அவர்களின் நேரத்தை விரயம் செய்யவும் விருப்பமில்லை ஏதோ புத்தி பேதலித்தவனைப் போல் இங்கு எதையோ எழுதிக்கொண்டிருக்கின்றேன் விருப்பமிருந்தால் வாசித்துப் பாருங்கள்.

அலைபேசியும் தொலைக்காட்சியும் மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வை ஆட்க்கொண்டிருக்கும் தருணத்ததில் பள்ளிப்பருவத்தில் என்னுள் இருந்த உணவுத்தேடல் என்னை முழுமையாக இயற்கையோடு இணைத்துக்கொண்டது. 

சிறுவயது முதல் வறுமைக்காக மட்டும் உழைக்கவேண்டும் என்ற போதனை மட்டுமே எனக்கு புகட்டப்பட்டது. உணவிற்காக அல்ல! உணவு என்பது முற்றிலும் இயற்கையோடு சார்ந்தது என்று எண்ணுகின்றேன்.

இன்று சுகபோகத்திற்க்காக உழைத்துக்கொண்டிருக்கும் நான் அனைத்தையும் துறந்தாலும் இயற்கையோடு ஒன்றி என்னால் உயிர் பிழைத்துக்கொள்ள முடியும் என்ற நம்பிக்கையை இந்த இயற்கை எனக்கு வரமாக கொடுத்துள்ளது.

குரவை மீன்களும் இந்த கூத்தடிகளும் :

பள்ளிக்கூடத்திற்கு படிப்பதற்காக நான் சென்றேனா என்றால் அது ஐயம் தான். அங்கு கொடுக்கும் மதிய உணவிற்காக 12 வருட படிப்பை 14 வருடங்கள் படித்துள்ளேன். நான்கு மற்றும் ஐந்தாம் வகுப்பை உயரம் காரணமாக இரண்டு வருடங்கள் கூடுதலாக படிக்க வைத்தார்கள்(சிறியவன் பக்கத்து ஊர் சென்று படிக்க இயலாது எனக் கூறி எனது வாழ்க்கையோடு விளையாடிய என் தாய் ) மதிய உணவிற்காக பள்ளியில் இருப்பதை தவிர மற்ற நேரங்களில் என் ஊரில் இருக்கும் குளங்களில் இருக்கும் நேரமே அதிகம்.

வண்டல் மண் நிறைந்த காவிரி கழிமுக பகுதி என்பதால் ஒவ்வொரு பருவ காலத்திற்கு ஏற்றவாறு இங்கு  விவசாயமும் மாறுபடும்.பெரும்பாலும் நெல் விவசாயமே பிரதானம். தை மாதத்தில் நெல் அறுவடைக்கு தயாராகிவிடும், எங்கு பார்த்தாலும் மஞ்சள் நிற கம்பளம் விரித்தாற்போல் காட்சியளிக்கும். நெல்வயலிலில் பறக்கும் அந்துப்பூச்சிகளை பிடிக்க கரிச்சான் குருவிகள் குதுகளிக்கும், நெற்கதிர்களை உண்ண வரும் எலிகளை பிடிக்க சாரை பாம்புகளும் அதன் வேலைகளை மும்முரமாக செய்துகொண்டிருக்கும்.

தலை சாய்ந்து கிடக்கும் வயல்களைக் கண்டால் அது அறுவடைக்கு தயாராகிவிட்டது என்று புரிந்துகொள்ளலாம். வீட்டில் அம்மா பழைய சாதத்தையும் சின்ன வெங்காயம் மற்றும் பச்சை மிளகாயை தூக்கு வாளியில் ஊற்றிக் கொண்டு கதிர் அருவாளை எடுத்துக்கொண்டு கதிர் அறுக்க புறப்பட்டு விடுவாள். நாங்களும் மண்வெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு எங்களுடைய உணவு தேடலுக்கு புறப்பட்டுவிடுவோம்.

இந்த பருவத்தில் நெல் அறுவடை செய்யப்பட்ட வயல்வெளிகளில் இருந்து எலிகள் அடுத்து வரும் பருவ காலத்திற்கு தேவையான நெல்மணிகளை உணவுக்காக தனது வளையில் சேர்த்து வைத்துவிடும். நாங்கள் நண்பர்களோடு எலி வளையை வெட்டி நெல் மணிகளை சேகரிக்க செல்வது வழக்கம்.

எங்கள் ஊரில் உள்ள குளக்கரையில் ஒரு சிறிய மனித கூட்டம் வீடுகளை கட்டி வாழ்ந்து வந்தனர், அவர்கள் வயல்வெளியில் இருக்கும் எலிகளை உணவிற்க்காக பயன்படுத்தினார்கள், அவர்களும் நாங்களும் ஒரே வேலையை இரு வேறு தேவைக்காக செய்துள்ளோம்.

ஆனால் இன்று என் மனதிற்குள் தோன்றியது என்னவென்றால் ஏன் அந்த மனித கூட்டம் ஊருக்குள் வசிக்காமல் குளக்கரையில் வசிக்கவேண்டும் ? அவர்கள் சாதியத்தால் தீண்டத்தகாதவர்களாக மாற்றப்பட்டார்களா! அப்படியானால் அவர்கள் ஊரில் சிறு வயதில் எனக்கு நிறைய நண்பர்கள் இருந்தார்களே அவர்களும் எங்கள் ஊரில் எவ்வித சிரமமும் இன்றி இருந்தார்களே! அப்படி இருக்க, இவர்களை ஊருக்குள் இருந்து குளக்கரைக்கு பிரித்தது எது?

இப்படி பல்வேறு கேள்விகள் தற்பொழுது

எனது மனதிற்குள் எழுந்துள்ளது. ஆனால் இதற்கான பதில் ஏதும் தற்பொழுது என்னிடம் இல்லை. ஆனால் இவற்றை பற்றி அறிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன், வரும் பொங்கல் விடுமுறைக்கு ஊருக்கு செல்ல திட்டமிட்டுள்ளேன் முடிந்தால் வேறொரு பதிவில் காரணத்தை அறிந்துகொண்டு எழுதுகிறேன்.

இவ்வாறு இவ்வூர் நண்பர்களும் நாங்களும் எலி வளையில் இருந்து அதன் வாழ்விடத்தை அழித்து நெல் மணிகளையும், எலிகளையும் எடுத்து கொள்வோம். எவ்வளவு சுயநலவாதிகளாக வாழ்ந்துள்ளோம் என்று என்னும் பொழுது மனம் நெருடலுக்கு உள்ளாகிறது. இப்படி சேகரிக்கும் நெல்லை கொண்டு சர்க்கரைவள்ளி கிழங்கு, குச்சி ஐஸ் வாங்குவது, புட்டு செய்வது என்று எனது உணவுத்தேடலில் இந்த எலி நெல்லும் ஒரு பங்காக இருந்துள்ளது .

இது மட்டுமா என்றால் அவ்வளவு எளிதாக என்னை சுறுக்கிவிட இயலாது. பாம்புகளை வீட்டில் வளர்த்தது, பள்ளிக்கு எடுத்துச்சென்று மாணவர்களையும் ஆசிரியர்களையும் அச்சமூட்டியது. பிராமணர் வீடுகளில் ஓட்டை கழற்றி கொலு பொம்மை திருடியது, கொக்கு புடிப்பது, நத்தை கறி சமைப்பது இப்படி நான் செய்த காரியம் ஏராளம்!     

நாம் எல்லோருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான அனுபவங்கள் நிறைந்திருக்கும் அவைகளை மற்றவர்களிடம் கடத்த இயலாவிட்டாலும் ஆரவாரமற்ற சூழலில் நினைத்து மகிழ்ச்சி கொள்வோம்... நன்றி  🙏

இப்படிக்கு

நான் அனந்தன் சதாசிவம்...

எல்லோருக்கும் சில நிகழ்வுகள் அவ்வளவு எளிதாக அழிந்து போவதில்லை, அதை அவ்வப்போது நினைத்து அசைபோடுவதும் மனதை புத்துணர்ச்சியாக வைத்துக்கொள்ள உதவும் என எண்ணுகின்றேன்.

என் இளமை பருவம் முதல் இன்று வரை எப்போதாவது  கண்டும் கேட்டும் மகிழ்ச்சி கொள்ளும் கோவில் திருவிழாக்களில் குலமங்கலம் பெருங்காரையடி மீண்ட அய்யனார் கோவிலும், கீரமங்கலம் பட்டவ அய்யனார் மற்றும் கொம்புக்காரர் கோவிலும் முக்கியமானவை. இன்று இறை பக்தி முற்றிலும் அழிந்து போனாலும் அன்று நான் கண்டு ரசித்த சில நினைவுகளையும் தற்பொழுது உள்ள முரண்களையும்  உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்  வாருங்கள்..

குலமங்கலம் பெருங்காரையடி மீண்ட அய்யனார்  கோவில்..

நான் பிறந்த ஊர் தஞ்சை மாவட்டம் பேராவூரணி. ஆனால் இக்கோவில் அமைந்துள்ள இடம் புதுக்கோட்டை மாவட்டம். ஆம், இரண்டு மாவட்டங்களும் உறவு முறைகளால் பின்னி பிணைந்து இருப்பதால் இவ்விரு மாவட்டங்களுக்கிடையே பெண் கொடுப்பது மற்றும் பெண் எடுப்பது அதிகமாக இருக்கும். அதே போல் எங்கள் வீட்டிலும் என்னை பெற்றவள் புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தைச் சார்ந்தவர். தந்தை தஞ்சை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர் இவர்கள் இருவரையும் கலாச்சார ரீதியாக சேர்த்ததில் இக்கோவிலும் ஓன்று.

நினைவிருந்த காலத்தில் என் தாய் இக்கோவிலுக்கு அழைத்துச் சென்றதாக நினைவில் இல்லை. ஆனால் எங்கள் ஊரில் உள்ள அனைத்து இளைஞர்களும் மிதிவண்டியில் இக்கோவிலுக்கு பயணிப்பதை ஏக்கத்துடன் பார்த்த தருணம் ஏராளம். இக் கோவிலுக்கான பயணம் ஆன்மிகத்தின் அடிப்படையில் அமைந்தது அல்ல. இங்கு நடத்தப்படும் கேளிக்கையை காண மட்டுமே அவ்வளவு ஆர்வம்.

வருடத்தில் இரண்டு நாட்கள் மாசி மாதம் வரும் மகத்தில் இக்கோவிலில் இருக்கும் குதிரை சிலைக்கு மாலை அணிவிக்கும் நிகழ்ச்சி வெகு விமர்சையாக நடந்தேறும். கோவிலை சுற்றிலும் பல்வேறு நிகழ்ச்சிகள் நடத்துவார்கள் 'நடன நாட்டிய நிகழ்ச்சி ', 'பட்டிமன்றம்', 'பாட்டுமன்றம் ' மற்றும் வண்ண விளக்குகளோடு இராட்டினங்கள் சுற்ற வீதிகள் முழுவதும் வளையல் கடைகளும் பலகார கடைகளும் நிரம்பி வழியும். இப்படி நடக்கும் திருவிழாவைக் காண மனம் ஏக்கம் கொள்ளாத என்ன!

வறுமையின் உச்சத்தில் இருந்த தருணத்தில் சொந்தமாக மிதிவண்டி எங்கு வாங்குவது! ஆனால் வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு எனது மூத்த அண்ணன் நண்பர்களோடு பயணிப்பதைக் கண்டே எனக்கும் மிதிவண்டி ஓட்டவேண்டும் என்ற எண்ணம் தழைத்தது.அது வரை மிதிவண்டியை தள்ளியது கூட கிடையாது. காரணம் ஐயா அவ்வளவு உயரம் 😆. தற்பொழுது கூட சில இருசக்கர வாகனங்களை உயரம் காரணமாக நான் ஓட்டுவது இல்லை.

இப்படியிருக்க அப்பொழுது மிதிவண்டியை வாடகைக்கு எடுக்க ஒரு மணி நேரத்திற்கு 2 ரூபாய் தேவைப்பட்டது. நானும் பள்ளி முடிந்ததும் பகுதி நேரத்தில் தையல் கடைக்கு பட்டன் தைக்க செல்வது வழக்கம். நாள் ஒன்றுக்கு பகுதி நேர உழைப்புக்காக ஊதியமாக 50 பைசா கிடைக்கும்.

இதை சேர்த்து வைத்துக்கொண்டு வார இறுதியில் மிதிவண்டியை எடுத்துக்கொண்டு பழகுவதற்க்காக நான் பட்ட அவஸ்த்தை கொஞ்ச நஞ்சமில்லை.நாட்களும் நகர்ந்து சென்றது நானும் ஒருவழியாக 'கவட்டை கால்' போட்டு ஓட்ட தொடங்கிவிட்டேன்.('கவட்டை கால்'- இது ஒரு வட்டார வழக்கு வார்த்தை.அதாவது முழுமையாக மிதிவண்டியில் ஏறி ஓட்ட முடியாததை சொல்லுவார்கள்)

மிதிவண்டி ஓட்ட தெரிந்துவிட்டது அல்லவா! அடுத்தகட்ட நடவடிக்கை பெரிய கோவிலுக்கு எப்பொழுது செல்வோம் என்ற எண்ணத்தோடு காத்திருந்தேன். நண்பர்கள் அனைவரும் என்னிடம் கூறுவது நெடுந்தொலைவு பயணிக்க வேண்டும் உன்னால் அவ்வளவு தூரம் பயணிக்க இயலாது நீ மிகவும் சிறியவனாக இருக்கிறாய் என்று, அனால் மனம் மட்டும் ஏங்கிக் கொண்டே இருந்தது(சராசரியாக 20 கிலோமீட்டர் எனது ஊரிலிருந்து). அந்த வருட மாசிமகமும் வந்தது நானும் தயாராகிவிட்டேன். அன்று மாசிமகம் ஊரில் நண்பர்கள் எல்லோரும் மிதிவண்டியை வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு தயாராகிவிட்டோம். காலையில் தொடங்கும் பயணம் மதிய உணவிற்குள் அங்கு சென்றுவிடுவோம் காரணம் அங்கு பார்க்குமிடமெல்லாம்  அன்னதானம்  வழங்குவார்கள். அன்று நானும் கவட்டைக்காலில் மிதிவண்டியை ஒட்டிக்கொண்டு பயணத்தை தொடங்கினேன்.

காட்டாற்று கரை முனிக்கோவில்.

எங்களோட மிதிவண்டி பயணத்தில் முதல் நிறுத்தம் இந்த கோவில்தான். எல்லோரும் மிதிவண்டியை நிறுத்தி சற்று இளைப்பாறிவிட்டு மீண்டும் மிதிவண்டியை ஓட்ட தொடங்கினோம்.  போகும் வழியில் சில கிராமங்களை கடந்துசெல்ல வேண்டியிருக்கும் அப்படி சென்று கொண்டிருக்கையில்'சாணக்கரை'என்ற ஊரில் உள்ள வளைவை கடக்க முயன்றபோது எதிரே பால்காரர் ஓட்டிவந்த இருசக்கவாகனத்தில் என்னுடைய மிதிவண்டி மோத நானும் அங்கே சரிந்து விழுந்தேன். 

சில சிராய்ப்புகளுடன் உடலில் ஆங்காங்கே குருதி படிய. என்னுடைய கவனம் முழுவதும் நான் ஓட்டிச்சென்ற மிதிவண்டியை எண்ணியே. காரணம் அது வாடகை வண்டி.

நண்பர்கள் அனைவரும் ஒன்றுதிரள எனது மிதிவண்டியை பால்காரரின் இருசக்கர வாகனத்திலிருந்து பிரித்து எடுத்தனர். முன் சக்கரம் முழுமையாக உடைந்துவிட்டது அதை பார்த்ததும் என் கண்களில் இருந்து சார சாரையாக கண்ணீர் வழிய தொடங்கியது உடைந்த மிதிவண்டியை கடைக்காரரிடம் கொண்டு செல்ல அச்சம். வண்டியை எங்கள் ஊரில் உள்ள ஒரு கடையின் அருகில் நிறுத்தி விட்டு ஊருக்குள் ஒளிந்து விட்டேன்.

அன்று இரவு மிதிவண்டி நிலையத்தில் இருந்து அதன் உரிமையாளர் வீட்டிற்க்கு வந்துவிட்டார். உங்கள் மகன் வண்டியை இன்னும் கொண்டு வரவில்லை என்று கூற. எனது அம்மா என்ன விவரம் என்று ஆராய, நடந்த எல்லாவற்றையும் அண்ணன்மார்கள் அம்மாவிடம் கூற, கடைக்காரரிடம் 200 ரூபாய் என்று எண்ணுகின்றேன்(சரியாக நினைவில் இல்லை) அம்மா கொடுத்துவிட்டார் அப்புறம் சொல்லவா வேண்டும். அவ்வளவு அடி எனக்கு அன்று இரவு தலையணை முழுவதும் என் கண்ணீரால் நனைந்தது. இவ்வாறு நான் மிதிவண்டி கற்றுக்கொள்ள தூண்டிய இந்த கோவிலுக்கு இன்று வரை பலமுறை பல்வேறு பரிமாணங்களில் சென்றுள்ளேன். 

என்னுடைய வளர்ச்சியை கண்டவர்களில் இந்த அய்யனாரும் ஒருவரே!

நன்றி 

இப்படிக்கு நான் ஆனந்தன் சதாசிவம்...  

பின்வரும் பதிவுகளில் கீரமங்கலம் பட்டவ அய்யனார் மற்றும் கொம்புக்காரர் கோவிலை பற்றியும் எழுதுகிறேன்...

                        கொரோனா தாக்கமானது ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு சில அனுபவத்தை  கொடுத்திருக்கும். அதுபோல் நானும் ஒருசில அனுபவங்களை கடந்து வந்துள்ளேன் . ஆம்,  கடந்த மூன்று வருடங்களாக கொரோனா தொற்றின் காரணமாக அலுவலக பணியை வீட்டிலிருந்தே செய்ய வேண்டிய கட்டாய சூழ்நிலை. 

இதற்காக அனைவரும் சென்னையில் இருந்து புறப்பட்டு அவரவர் கிராமங்களை நோக்கி புறப்பட்டோம். நானும் பயணித்ததேன் எனது கிராமத்திற்கு அல்ல ! எனது மனைவியின் ஊருக்கு. நீங்கள் சிந்திப்பதை உணரமுடிகிறது, என்னது மனைவியின் ஊருக்கா என்று. 

காதலித்து மணமுடித்த மனைவி. அதிலும் அவர்கள் குடும்பத்தில் ஒரே செல்ல மகள். இப்படி இருக்க நாமோ பெண்சுதந்திரம், பெண்ணுரிமைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கும் ஆள். பின்னர் என்ன செய்வது நானும் எனது மனைவியின் குடும்பத்தாரோடு ராமேஸ்வரத்தில் இருக்க வேண்டியிருந்தது. 

ஆரம்பத்தில் புது இடத்தில் அனைவரும் சந்திக்கக்கூடிய அதே சிக்கல். அறிந்தவர் யாரும் இல்லை, தனிமையில் சுற்றித்திரிந்த தருணங்கள் ஏராளம். இப்படியே சில காலங்கள் கடந்து சென்றது பின்னர் 

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புது மனிதர்களுடன் பழக வாய்ப்பு கிடைத்தது. அப்படி பழகிய நண்பர்களில் பிருந்தாவனம் ராஜாவும் ஒருவர். இதோ இவர்தான்.

              எனது பயணத்தில் ஆகச்சிறந்த உறவுகளக நடப்புகளே முன்னிலை வகுக்கின்றது. காரணம் நாம் பல்வேறு காலச்சூழலில் பல்வேறு நபர்களை கடந்து செல்வோம், அவர்களில் மிகச்சச்சொற்ப நபர்களே நம்மோடு நீண்ட காலம் பயணிப்பார்கள். அப்படி நான் சந்தித்த நண்பர்களில் உசிலம்பட்டி  கண்ணனும் ஒருவர். 

ஆம், நாங்கள் இருவரும் நம்ம சிங்கார சென்னையில் ஒரே பகுதியில் வசித்தவர்கள். அவ்வளவாக அறிமுகம் இல்லை. பல்வேறு பகுதிகளை சார்ந்தவர்கள் அந்த தெருவில் குடியிருந்தோம். பின்னாளில் கண்ணனுடன் ஏற்படட அறிமுகம் இன்றுவரை கடந்து செல்கிறது. கண்ணனை அறிமுகப்படுத்திவிட்டேன் அவர் முகத்தை அறிமுகப்படுத்த வேண்டாமா !  இவர்தான் அவர்  👉

இப்படி நாம் பயணித்த பாதையை மறந்து வாழ்ந்தாலும் இந்த டீ கல்லுப்பட்டிகாரர்கள் நம் முன்னோர்களை இன்னும் மறக்கவில்லை போலும். அவர்களை நினைவுபடுத்தும் வகையில் வருடம் ஒரு முறை இந்த பாரிவேட்டை திருவிழாவை நடத்துகிறார்கள் ஆகையால் அவர்களுக்கு எனது மனமார்ந்த நன்றிகள் பல.  

காலையில் தமது வேட்டைக்கு பயன்படுத்தும் வேட்டை நாய்களை தயார் செய்துகொள்ளுகிறார்கள். பின்னர் நகரின் மத்தியில் உள்ள கண்ணப்பநாயனார் கோவிலில் சுவாமி தரிசனம் முடித்துக்கொண்டு வேட்டைக்கு புறப்பட தயார் ஆகுகிறார்கள்.  

இந்த வேட்டைக்கு சென்று பாதுகாப்பாக திரும்பி வர இந்த ஊரின் தலைவர் அனைவரையும் வாழ்த்தி அனுப்பி வைக்குகிறார். அப்போது வேட்டை நாய்களுடன் புறப்பட தயார் நிலையில் அனைவரும் வாகனத்திற்கு காத்திருந்தனர். அவர்களுடன் நாங்களும் இணைந்து கொண்டோம். 

பின்னர் அங்கு வந்த லாரியில் அனைவரும் ஏறுகிறார்கள். அங்கிருந்து வேட்டைக்கு செல்லும் இடம் சுமார் ஐந்து கிலோமீட்டர் இருக்கும். வாகனத்தில் குறிப்பிடட தூரம் பயணித்த பிறகு அந்த ஊர் வந்தடைந்தது. சுற்றி கருவேல மரங்கள் முட்புதர்களாக நிறைந்து இருந்தது அந்த ஊர். வேட்டை நாய்களுடன் சுமார் நுறு வீரர்கள் அந்த வாகனங்களில் இருந்து இறங்கினார்கள்.

இந்த வேட்டையானது பல குழுக்களாக பிரிக்கப்பட்டு நன்கு புறங்களிலும் இருந்து அந்த முட்புதர்கள் நிறைந்த காட்டிற்குள் இறங்குக்கிரார்கள். இந்த காட்டிற்குள் இருக்கும் அனைத்து முயல்களும், காட்டு பன்றிகளும் இவர்களிடமிருந்து தப்ப இயலாது அப்படி ஒரு வேகம் இவர்களிடம்.

நான் ஒரு நாளில் அதிகபட்ச்சமாக நான்கு அல்லது ஐந்து கிலோமீட்டர் நடந்த அனுபவம் இருக்கிறது. ஆனால் அன்று இவர்களோடு நடந்து இருக்கின்றேன் எனது இரண்டு கால்களும் என் வாழ்நாளில் இவ்வளவு தூரம் நடந்தது இல்லை. முடியலடா சாமி 🙏  😥

ஆனாலும் சுவாரசியம் நிறைந்த பாரிவேட்டை. இவர்கள் இந்த வேட்டைக்கு உரிய அனுமதி பெற்றே செல்லுகிறார்கள். இந்த வேட்டையில் கிடைக்கும் அனைத்து முயல்கள் மற்றும் காட்டு பன்றிகளை மாலையில் அனைவரும் ஒன்றாக குழுமி ஏலம் விடுகிறார்கள். இந்த ஏல நிகழ்ச்சியில் பங்குகொள்ளும் அளவிற்கு எங்களது கால்கள் எங்களுக்கு ஒத்துழைப்பு தரவில்லை. ஆதலால் இந்த பாரிவேட்டை திருவிழாவில் முழுமையாக இணைத்து கொள்ள முடியவில்லை. பாதியில் விடைபெற்றோம்.