நான் பிறந்த ஊர் தஞ்சை மாவட்டம், பேராவூரணி. ஆனால், இக்கோவில் அமைந்துள்ள இடம் புதுக்கோட்டை மாவட்டம். ஆம், இரண்டு மாவட்டங்களும் உறவு முறைகளால் பின்னிப் பிணைந்து இருப்பதால், இவ்விரு மாவட்டங்களுக்கிடையே பெண் கொடுப்பது மற்றும் பெண் எடுப்பது அதிகமாக இருக்கும். அதே போல் எங்கள் வீட்டிலும் என்னைப் பெற்றவள் புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தைச் சார்ந்தவர். தந்தை தஞ்சை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர். இவர்கள் இருவரையும் கலாச்சார ரீதியாகச் சேர்த்ததில் இக்கோவிலும் ஒன்று.

என் நினைவறிந்த காலத்தில் என் தாய் இக்கோவிலுக்கு அழைத்துச் சென்றதாக நினைவில் இல்லை. ஆனால், எங்கள் ஊரில் உள்ள அனைத்து இளைஞர்களும் மிதிவண்டியில் இக்கோவிலுக்குப் பயணிப்பதை ஏக்கத்துடன் பார்த்த தருணங்கள் ஏராளம். இக்கோவிலுக்கான பயணம் ஆன்மிகத்தின் அடிப்படையில் அமைந்தது அல்ல; இங்கு நடத்தப்படும் கேளிக்கைகளைக் காண மட்டுமே அவ்வளவு ஆர்வம்.

வருடத்தில் இரண்டு நாட்கள், மாசி மாதம் வரும் மகத்தில் இக்கோவிலில் இருக்கும் குதிரைச் சிலைக்கு மாலை அணிவிக்கும் நிகழ்ச்சி வெகு விமரிசையாக நடந்தேறும். கோவிலைச் சுற்றிலும் பல்வேறு நிகழ்ச்சிகள் நடத்துவார்கள். 'நடன நாட்டிய நிகழ்ச்சி', 'பட்டிமன்றம்', 'பாட்டுமன்றம்' எனப் பல்வேறு நிகழ்ச்சிகளோடு, வண்ண விளக்குகளுடன் இராட்டினங்கள் சுற்ற, வீதிகள் முழுவதும் வளையல் கடைகளும் பலகாரக் கடைகளும் நிரம்பி வழியும். இப்படி நடக்கும் திருவிழாவைக் காண மனம் ஏக்கம் கொள்ளாதா என்ன!

வறுமையின் உச்சத்தில் இருந்த தருணத்தில் சொந்தமாக மிதிவண்டி எங்கு வாங்குவது! ஆனால், வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு எனது மூத்த அண்ணன் தன் நண்பர்களோடு பயணிப்பதைக் கண்டே எனக்கும் மிதிவண்டி ஓட்ட வேண்டும் என்ற எண்ணம் தழைத்தது. அதுவரை மிதிவண்டியைத் தள்ளியது கூடக் கிடையாது. காரணம் ஐயா அவ்வளவு உயரம் 😆. தற்பொழுது கூட சில இருசக்கர வாகனங்களை உயரம் காரணமாக நான் ஓட்டுவதில்லை.

இப்படியிருக்க, அப்பொழுது மிதிவண்டியை வாடகைக்கு எடுக்க ஒரு மணி நேரத்திற்கு 2 ரூபாய் தேவைப்பட்டது. நானும் பள்ளி முடிந்ததும் பகுதிநேரமாகத் தையல் கடைக்குப் பட்டன் தைக்கச் செல்வது வழக்கம். நாள் ஒன்றுக்குப் பகுதிநேர உழைப்புக்காக ஊதியமாக 50 பைசா கிடைக்கும். இதைச் சேர்த்து வைத்துக்கொண்டு, வார இறுதியில் மிதிவண்டியை எடுத்துக்கொண்டு பழகுவதற்காக நான் பட்ட அவஸ்தை கொஞ்சநஞ்சமில்லை. நாட்களும் நகர்ந்து சென்றன, நானும் ஒருவழியாகக் 'கவட்டைக் கால்' போட்டு ஓட்டத் தொடங்கிவிட்டேன். ('கவட்டைக் கால்' - இது ஒரு வட்டார வழக்கு வார்த்தை. அதாவது, முழுமையாக மிதிவண்டியில் ஏறி ஓட்ட முடியாததைச் சொல்வார்கள்).

மிதிவண்டி ஓட்டத் தெரிந்துவிட்டது அல்லவா! அடுத்தகட்ட நடவடிக்கையாகப் பெரிய கோவிலுக்கு எப்பொழுது செல்வோம் என்ற எண்ணத்தோடு காத்திருந்தேன். 'நெடுந்தொலைவு பயணிக்க வேண்டும், உன்னால் அவ்வளவு தூரம் பயணிக்க இயலாது, நீ மிகவும் சிறியவனாக இருக்கிறாய்' என்று நண்பர்கள் அனைவரும் என்னிடம் கூறினர். ஆனால், மனம் மட்டும் ஏங்கிக் கொண்டே இருந்தது (எனது ஊரிலிருந்து சராசரியாக 20 கிலோமீட்டர்).

அந்த வருட மாசிமகமும் வந்தது; நானும் தயாராகிவிட்டேன். அன்று மாசிமகம், ஊரில் நண்பர்கள் எல்லோரும் மிதிவண்டியை வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு தயாராகிவிட்டோம். காலையில் தொடங்கும் பயணம், மதிய உணவிற்குள் அங்கு சென்றுவிடுவோம்; காரணம், அங்குப் பார்க்கும் இடமெல்லாம் அன்னதானம் வழங்குவார்கள். அன்று நானும் கவட்டைக்காலில் மிதிவண்டியை ஓட்டிக்கொண்டு பயணத்தைத் தொடங்கினேன்.

காட்டாற்றுக் கரை முனிக்கோவில்

எங்களுடைய மிதிவண்டிப் பயணத்தில் முதல் நிறுத்தம் இந்தக் கோவில்தான். எல்லோரும் மிதிவண்டியை நிறுத்திச் சற்று இளைப்பாறிவிட்டு மீண்டும் மிதிவண்டியை ஓட்டத் தொடங்கினோம். போகும் வழியில் சில கிராமங்களைக் கடந்து செல்ல வேண்டியிருக்கும். அப்படிச் சென்று கொண்டிருக்கையில், 'சாணக்கரை' என்ற ஊரில் உள்ள வளைவைக் கடக்க முயன்றபோது, எதிரே பால்காரர் ஓட்டிவந்த இருசக்கர வாகனத்தில் என்னுடைய மிதிவண்டி மோத, நானும் அங்கே சரிந்து விழுந்தேன்.

சில சிராய்ப்புகளுடன் உடலில் ஆங்காங்கே குருதி படிந்தது. ஆனால், என்னுடைய கவனம் முழுவதும் நான் ஓட்டிச் சென்ற மிதிவண்டியை எண்ணியே இருந்தது. காரணம், அது வாடகை வண்டி. நண்பர்கள் அனைவரும் ஒன்றுதிரண்டு, எனது மிதிவண்டியைப் பால்காரரின் இருசக்கர வாகனத்திலிருந்து பிரித்து எடுத்தனர். முன் சக்கரம் முழுமையாக உடைந்துவிட்டது; அதைப் பார்த்ததும் என் கண்களில் இருந்து தாரை தாரையாகக் கண்ணீர் வழியத் தொடங்கியது. உடைந்த மிதிவண்டியை கடைக்காரரிடம் கொண்டுசெல்ல அச்சம். வண்டியை எங்கள் ஊரில் உள்ள ஒரு கடையின் அருகில் நிறுத்திவிட்டு ஊருக்குள் ஒளிந்துவிட்டேன்.

அன்று இரவு மிதிவண்டி நிலையத்திலிருந்து அதன் உரிமையாளர் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டார். 'உங்கள் மகன் வண்டியை இன்னும் கொண்டு வரவில்லை' என்று அவர் கூற, எனது அம்மா என்ன விவரம் என்று ஆராய்ந்தார். நடந்த எல்லாவற்றையும் அண்ணன்மார்கள் அம்மாவிடம் கூற, கடைக்காரரிடம் 200 ரூபாய் என்று எண்ணுகின்றேன் (சரியாக நினைவில் இல்லை), அம்மா கொடுத்துவிட்டார். அப்புறம் சொல்லவா வேண்டும்? எனக்கு அவ்வளவு அடி! அன்று இரவு என் தலையணை முழுவதும் கண்ணீரால் நனைந்தது.

இவ்வாறு நான் மிதிவண்டி கற்றுக்கொள்ளத் தூண்டிய இந்தக் கோவிலுக்கு இன்றுவரை பலமுறை பல்வேறு பரிமாணங்களில் சென்றுள்ளேன்.

என்னுடைய வளர்ச்சியைக் கண்டவர்களில் இந்த அய்யனாரும் ஒருவரே!

நன்றி. இப்படிக்கு, நான் ஆனந்தன் சதாசிவம்...

பின்வரும் பதிவுகளில் கீரமங்கலம் பட்டவ அய்யனார் மற்றும் கொம்புக்காரர் கோவிலைப் பற்றியும் எழுதுகிறேன்...