எல்லோருக்கும் சில நிகழ்வுகள் அவ்வளவு எளிதாக அழிந்து போவதில்லை, அதை அவ்வப்போது நினைத்து அசைபோடுவதும் மனதை புத்துணர்ச்சியாக வைத்துக்கொள்ள உதவும் என எண்ணுகின்றேன்.

என் இளமை பருவம் முதல் இன்று வரை எப்போதாவது  கண்டும் கேட்டும் மகிழ்ச்சி கொள்ளும் கோவில் திருவிழாக்களில் குலமங்கலம் பெருங்காரையடி மீண்ட அய்யனார் கோவிலும், கீரமங்கலம் பட்டவ அய்யனார் மற்றும் கொம்புக்காரர் கோவிலும் முக்கியமானவை. இன்று இறை பக்தி முற்றிலும் அழிந்து போனாலும் அன்று நான் கண்டு ரசித்த சில நினைவுகளையும் தற்பொழுது உள்ள முரண்களையும்  உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்  வாருங்கள்..

குலமங்கலம் பெருங்காரையடி மீண்ட அய்யனார்  கோவில்..

நான் பிறந்த ஊர் தஞ்சை மாவட்டம் பேராவூரணி. ஆனால் இக்கோவில் அமைந்துள்ள இடம் புதுக்கோட்டை மாவட்டம். ஆம், இரண்டு மாவட்டங்களும் உறவு முறைகளால் பின்னி பிணைந்து இருப்பதால் இவ்விரு மாவட்டங்களுக்கிடையே பெண் கொடுப்பது மற்றும் பெண் எடுப்பது அதிகமாக இருக்கும். அதே போல் எங்கள் வீட்டிலும் என்னை பெற்றவள் புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தைச் சார்ந்தவர். தந்தை தஞ்சை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர் இவர்கள் இருவரையும் கலாச்சார ரீதியாக சேர்த்ததில் இக்கோவிலும் ஓன்று.

நினைவிருந்த காலத்தில் என் தாய் இக்கோவிலுக்கு அழைத்துச் சென்றதாக நினைவில் இல்லை. ஆனால் எங்கள் ஊரில் உள்ள அனைத்து இளைஞர்களும் மிதிவண்டியில் இக்கோவிலுக்கு பயணிப்பதை ஏக்கத்துடன் பார்த்த தருணம் ஏராளம். இக் கோவிலுக்கான பயணம் ஆன்மிகத்தின் அடிப்படையில் அமைந்தது அல்ல. இங்கு நடத்தப்படும் கேளிக்கையை காண மட்டுமே அவ்வளவு ஆர்வம்.

வருடத்தில் இரண்டு நாட்கள் மாசி மாதம் வரும் மகத்தில் இக்கோவிலில் இருக்கும் குதிரை சிலைக்கு மாலை அணிவிக்கும் நிகழ்ச்சி வெகு விமர்சையாக நடந்தேறும். கோவிலை சுற்றிலும் பல்வேறு நிகழ்ச்சிகள் நடத்துவார்கள் 'நடன நாட்டிய நிகழ்ச்சி ', 'பட்டிமன்றம்', 'பாட்டுமன்றம் ' மற்றும் வண்ண விளக்குகளோடு இராட்டினங்கள் சுற்ற வீதிகள் முழுவதும் வளையல் கடைகளும் பலகார கடைகளும் நிரம்பி வழியும். இப்படி நடக்கும் திருவிழாவைக் காண மனம் ஏக்கம் கொள்ளாத என்ன!

வறுமையின் உச்சத்தில் இருந்த தருணத்தில் சொந்தமாக மிதிவண்டி எங்கு வாங்குவது! ஆனால் வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு எனது மூத்த அண்ணன் நண்பர்களோடு பயணிப்பதைக் கண்டே எனக்கும் மிதிவண்டி ஓட்டவேண்டும் என்ற எண்ணம் தழைத்தது.அது வரை மிதிவண்டியை தள்ளியது கூட கிடையாது. காரணம் ஐயா அவ்வளவு உயரம் 😆. தற்பொழுது கூட சில இருசக்கர வாகனங்களை உயரம் காரணமாக நான் ஓட்டுவது இல்லை.

இப்படியிருக்க அப்பொழுது மிதிவண்டியை வாடகைக்கு எடுக்க ஒரு மணி நேரத்திற்கு 2 ரூபாய் தேவைப்பட்டது. நானும் பள்ளி முடிந்ததும் பகுதி நேரத்தில் தையல் கடைக்கு பட்டன் தைக்க செல்வது வழக்கம். நாள் ஒன்றுக்கு பகுதி நேர உழைப்புக்காக ஊதியமாக 50 பைசா கிடைக்கும்.

இதை சேர்த்து வைத்துக்கொண்டு வார இறுதியில் மிதிவண்டியை எடுத்துக்கொண்டு பழகுவதற்க்காக நான் பட்ட அவஸ்த்தை கொஞ்ச நஞ்சமில்லை.நாட்களும் நகர்ந்து சென்றது நானும் ஒருவழியாக 'கவட்டை கால்' போட்டு ஓட்ட தொடங்கிவிட்டேன்.('கவட்டை கால்'- இது ஒரு வட்டார வழக்கு வார்த்தை.அதாவது முழுமையாக மிதிவண்டியில் ஏறி ஓட்ட முடியாததை சொல்லுவார்கள்)

மிதிவண்டி ஓட்ட தெரிந்துவிட்டது அல்லவா! அடுத்தகட்ட நடவடிக்கை பெரிய கோவிலுக்கு எப்பொழுது செல்வோம் என்ற எண்ணத்தோடு காத்திருந்தேன். நண்பர்கள் அனைவரும் என்னிடம் கூறுவது நெடுந்தொலைவு பயணிக்க வேண்டும் உன்னால் அவ்வளவு தூரம் பயணிக்க இயலாது நீ மிகவும் சிறியவனாக இருக்கிறாய் என்று, அனால் மனம் மட்டும் ஏங்கிக் கொண்டே இருந்தது(சராசரியாக 20 கிலோமீட்டர் எனது ஊரிலிருந்து). அந்த வருட மாசிமகமும் வந்தது நானும் தயாராகிவிட்டேன். அன்று மாசிமகம் ஊரில் நண்பர்கள் எல்லோரும் மிதிவண்டியை வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு தயாராகிவிட்டோம். காலையில் தொடங்கும் பயணம் மதிய உணவிற்குள் அங்கு சென்றுவிடுவோம் காரணம் அங்கு பார்க்குமிடமெல்லாம்  அன்னதானம்  வழங்குவார்கள். அன்று நானும் கவட்டைக்காலில் மிதிவண்டியை ஒட்டிக்கொண்டு பயணத்தை தொடங்கினேன்.

காட்டாற்று கரை முனிக்கோவில்.

எங்களோட மிதிவண்டி பயணத்தில் முதல் நிறுத்தம் இந்த கோவில்தான். எல்லோரும் மிதிவண்டியை நிறுத்தி சற்று இளைப்பாறிவிட்டு மீண்டும் மிதிவண்டியை ஓட்ட தொடங்கினோம்.  போகும் வழியில் சில கிராமங்களை கடந்துசெல்ல வேண்டியிருக்கும் அப்படி சென்று கொண்டிருக்கையில்'சாணக்கரை'என்ற ஊரில் உள்ள வளைவை கடக்க முயன்றபோது எதிரே பால்காரர் ஓட்டிவந்த இருசக்கவாகனத்தில் என்னுடைய மிதிவண்டி மோத நானும் அங்கே சரிந்து விழுந்தேன். 

சில சிராய்ப்புகளுடன் உடலில் ஆங்காங்கே குருதி படிய. என்னுடைய கவனம் முழுவதும் நான் ஓட்டிச்சென்ற மிதிவண்டியை எண்ணியே. காரணம் அது வாடகை வண்டி.

நண்பர்கள் அனைவரும் ஒன்றுதிரள எனது மிதிவண்டியை பால்காரரின் இருசக்கர வாகனத்திலிருந்து பிரித்து எடுத்தனர். முன் சக்கரம் முழுமையாக உடைந்துவிட்டது அதை பார்த்ததும் என் கண்களில் இருந்து சார சாரையாக கண்ணீர் வழிய தொடங்கியது உடைந்த மிதிவண்டியை கடைக்காரரிடம் கொண்டு செல்ல அச்சம். வண்டியை எங்கள் ஊரில் உள்ள ஒரு கடையின் அருகில் நிறுத்தி விட்டு ஊருக்குள் ஒளிந்து விட்டேன்.

அன்று இரவு மிதிவண்டி நிலையத்தில் இருந்து அதன் உரிமையாளர் வீட்டிற்க்கு வந்துவிட்டார். உங்கள் மகன் வண்டியை இன்னும் கொண்டு வரவில்லை என்று கூற. எனது அம்மா என்ன விவரம் என்று ஆராய, நடந்த எல்லாவற்றையும் அண்ணன்மார்கள் அம்மாவிடம் கூற, கடைக்காரரிடம் 200 ரூபாய் என்று எண்ணுகின்றேன்(சரியாக நினைவில் இல்லை) அம்மா கொடுத்துவிட்டார் அப்புறம் சொல்லவா வேண்டும். அவ்வளவு அடி எனக்கு அன்று இரவு தலையணை முழுவதும் என் கண்ணீரால் நனைந்தது. இவ்வாறு நான் மிதிவண்டி கற்றுக்கொள்ள தூண்டிய இந்த கோவிலுக்கு இன்று வரை பலமுறை பல்வேறு பரிமாணங்களில் சென்றுள்ளேன். 

என்னுடைய வளர்ச்சியை கண்டவர்களில் இந்த அய்யனாரும் ஒருவரே!

நன்றி 

இப்படிக்கு நான் ஆனந்தன் சதாசிவம்...  

பின்வரும் பதிவுகளில் கீரமங்கலம் பட்டவ அய்யனார் மற்றும் கொம்புக்காரர் கோவிலை பற்றியும் எழுதுகிறேன்...