அது முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய காலம். அந்தச் சிறிய கிராமத்தில், முப்பத்திரண்டு வயது மட்டுமே நிரம்பிய அந்தப் பெண், தன் மூன்று குழந்தைகளுடன் நிர்க்கதியாக நின்றாள். கணவனை இழந்து, துயரத்தின் பிடியில் தவித்தவளுக்கு, உடன் பிறந்தவர்கள் என்றோ, தந்தை என்றோ ஆதரவளிக்க யாருமில்லை. உறவு என்று சொல்லிக் கொள்ள, அவள் பிறந்த ஊரில் வசிக்கும் அவளது வயதான தாய் மட்டுமே இருந்தாள். வாரத்தில் ஒருமுறை தன் மகளைக் காண அந்தத் தாய் வந்து செல்வது மட்டுமே அவளுக்கு இருந்த ஒரே ஆறுதல்.

எந்தப் பொருளாதாரப் பின்புலமும் இல்லாத அந்தத் தாய், தன் மூன்று குழந்தைகளையும் காப்பாற்ற விவசாயக் கூலி வேலைக்குச் செல்லத் தொடங்கினாள். எப்போதாவது கிடைக்கும் அந்த வேலைக்குச் சென்றால், நாள் முழுதும் உழைத்தாலும் கிடைப்பது பத்திலிருந்து பதினைந்து ரூபாய் மட்டுமே. பல நாட்கள் வேலை இருக்காது; வீட்டில் முடங்கிக் கிடக்க வேண்டும். இந்தச் சொற்ப வருமானத்தை வைத்துக் கொண்டு, மூன்று பசி முகங்களை அவள் எப்படி ஆற்றுப்படுத்தினாள் என்பதை இன்று நினைத்துப் பார்த்தாலும் தலை சுற்றுகிறது. விவசாய வேலை, சமையல், விறகு சேகரிப்பு என அவள் சுழன்று கொண்டே இருந்தாள். தங்களுக்குத் துணையாக ஒரு பசு மாட்டையும் அவள் வளர்த்து வந்தாள். அதையும் அக்கறையோடு கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும். நடுத்தர வயதில், கணவனை இழந்த ஒரு பெண் இந்தச் சமூகத்தில் எதிர்கொள்ளும் அத்தனை நெருக்கடிகளையும், வலிகளையும் அவள் தன் ஒற்றை மார்பில் தாங்கிக் கொண்டாள்.

அடிப்படைப் பள்ளிக் கல்வியைக் கூடத் தாண்டி அறியாத அந்தத் தாய், தன் குழந்தைகள் எப்படியாவது படித்து முன்னுக்கு வந்துவிட வேண்டும் எனத் துடித்தாள். அதைவிட, பள்ளிக்கூடத்திற்குச் சென்றால் தன் குழந்தைகளுக்கு மதிய உணவாவது கிடைக்கும் என்ற பசியின் நிர்ப்பந்தம் அவளை உந்தித்தள்ளியது. ஒரு வேளை உணவாவது தன் குழந்தைகளின் பசியைப் போக்கும் என்ற நம்பிக்கையில், அந்த மூன்றையும் அருகில் உள்ள அரசுப் பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டாள்.

வறுமையின் உச்சத்திலும், தன் குழந்தைகளுக்குக் கல்வியைக் கொடுத்துவிட வேண்டும் என்று போராடிய அந்தத் தாயின் சுமையை, இந்தச் சமூகம் எப்படிப் பகிர்ந்துகொண்டது தெரியுமா? இங்குதான் ‘திராவிடம்’ என்ற தத்துவம் அந்த எளிய குடும்பத்தின் வாழ்வில் செயலாக மாறியது.

படிக்கப் பாடநூல் கொடுத்தது; பிஞ்சுக் கால்கள் நோகாமல் நடக்கக் காலணி கொடுத்தது; மானம் காக்கச் சீருடை கொடுத்தது; எழுதிப் பழகக் கரும்பலகை கொடுத்தது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, பசி தீர்க்க ஊட்டச்சத்து உணவும், கல்வி கற்க ஊக்கத்தொகையும் கொடுத்தது. ஒரு கிராமத்திலிருந்து பக்கத்துக் கிராமத்திற்குச் சென்று படிக்கக் கட்டணமில்லாப் பேருந்து வசதியையும் செய்து தந்தது. மிதிவண்டியை கொடுத்ததது, மேல் படிப்புக்கு தேவையான மடிக்கணியை தந்தது கணவனை இழந்து நின்ற அந்தத் தாய்க்கு, "உன் குழந்தைகளை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்" என்று சொல்லாமல் சொல்லி, மிகப்பெரிய தன்னம்பிக்கையைக் கொடுத்தது. கூடுதலாக, அந்தத் தாயின் தியாகத்திற்கு மதிப்பளிக்கும் வகையில், அவளது பிள்ளைகளுக்கு ‘முதல் தலைமுறைப் பட்டதாரி’ என்ற பெருமையையும் மகுடமாகச் சூட்டியது.

இன்று, "திராவிடம் உனக்கு என்ன செய்தது?" என்று கேட்கும் எவர் முகத்திற்கு நேராகவும், அந்தத் தாயின் மகன்களில் ஒருவனான என்னால் நெஞ்சை நிமிர்த்திச் சொல்ல முடியும்: "என்னை உருவாக்கியது இந்தத் திராவிடம்தான்!" என்று.

பன்னிரண்டு வருடங்கள் அரசுப் பள்ளியில் முழுமையாகச் சத்துணவு உண்டு படித்து வளர்ந்த அந்தச் சிறுவன், இன்று முதுநிலை பட்டதாரியாக உயர்ந்து, அதிநவீன செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) தொழில்நுட்பத் துறையில் மாதம் மூன்று லட்சம் ரூபாய் வருமானம் ஈட்டும் ஒரு கட்டமைப்பாளராக நிமிர்ந்து நிற்கிறான் என்றால், அந்த வெற்றிக்கு ஆணிவேர் அன்று தட்டில் விழுந்த அந்தச் சத்துணவுதான்.

இத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தாலும், இன்றும் என் மனதை விட்டு அகலாத ஒரு காட்சி இருக்கிறது. பள்ளியில் மதிய உணவு அருந்துவதற்கு முன், தட்டோடு வரிசையில் நிற்கும் மாணவர்கள் மத்தியில் நான் சத்தமாக ஒப்புவிக்கும் அந்தத் திருக்குறள்...

"பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் நூலோர் தொகுத்தவற்றுள் எல்லாம் தலை"

அன்று எனக்குப் பசியாற்றிய அந்த அறம். இன்று காலை உணவுத்திட்டம் என்று விரிவடைந்து இருக்கிறது. இன்று பொருளாதாரத்தில் முன்னேறி நகரங்களில் வசிப்பவர்களுக்கு தெரிவதில்லை கிராமங்களில் இதுபோன்ற பல தலைமுறைகளை வாழவைத்துக் கொண்டிருக்கிறது இந்த திராவிடம்.