மொத்துமுனியான் கடை

ஒரு வெற்றிடம் அன்று முதல் இன்று வரை என்னுள் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டே இருக்கிறது.

ஆம், எனது கிராமத்தில் உள்ள ஒரு சிறிய மளிகைக் கடையின் பெயர்தான் "மொத்துமுனியான்". விளக்கம் கேட்டுவிடாதீர், நானறியேன்! ஆனால், எனது எட்டு வயது முதல் இன்று வரை என்னுள் உன்னதமான நினைவுகளை அது விட்டுச் சென்றது.

சிறிய கடைதான்! காலையில் வாசல் கூட்டி, தண்ணீர் தெளித்து, ஊதுபத்தி ஏற்றி கடையைத் திறந்து விடுவார் மொத்துமுனியான். கடை முழுவதும் பொருட்கள் நிரம்பி இருக்கும். எனது வீட்டிலிருந்து சற்றுத் தூரத்தில்தான் இந்தக் கடை இருந்தது. வீட்டிற்கு அருகில் மற்ற கடைகள் இருந்தும் பெரும்பாலும் இக்கடையை நோக்கியே எனது கால்கள் பயணப்பட்டன.

அச்சிறு வயதில் கடவுள் என்று எதெல்லாம் புகட்டப்பட்டதோ அவை அனைத்தையும்  சித்திரமாகத் தீட்டவும் சிலையாக வடிக்கவும் இயற்கையாகவே அறிந்து வைத்திருந்தேன். ஆயினும், இந்த மொத்துமுனியான் வேறொரு புகைப்படத்திற்குப் பூஜை செய்து கொண்டிருப்பார். அக்கடைக்குச் செல்லும் பொழுதெல்லாம் அந்த உருவத்தை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்துவிட்டு வந்த தருணங்கள் ஏராளம்.

அது ஒருபுறம் இருக்க, எப்போதெல்லாம் நான் அவர் கடைக்குச்  சென்று பொருட்கள் வாங்கி திரும்பும்பொழுது அவர் என்னை அழைத்து கையை நீட்டச் சொல்லி புன்னகைத்த முகத்தோடு நாட்டுச் சர்க்கரை கொடுப்பார். ஏனோ அதைக் கண்டதும் எனக்குள் அவ்வளவு ஆனந்தம் ! அதைச் சுவைத்துக்கொண்டே வீடு திரும்புவேன்.    

இது ஒரு நாள் நடந்த கதையா என்றால் இல்லை. முகத்தில் அரும்பு மீசை முளைக்கத் தொடங்கிய விடலைப் பருவம் வரை எப்போதும் அதே புன்னகை, அதே நாட்டுச் சர்க்கரை. மொத்துமுனியானுக்கு ஒரு மகளும் இருந்தார் (மீனாட்சி). வயதில் மூத்தவர்தான், ஆனாலும் ஒரு தோழியைப் போன்றே எங்களது உரையாடல் இருக்கும். அந்தத் தந்தையின் புன்னகைக்குச் சொந்தக்காரர் அவர். நமக்கு யாராக இருந்தால் என்ன? கடையில் யார் இருந்தாலும் நமக்குக் கிடைக்கும் நாட்டுச் சர்க்கரை நிரந்தரமாகிப் போனது.

சில சமயம் உணவு வேட்டைக்காக நண்பர்களோடு குளக்கரையில் மீன் அல்லது நண்டு பிடித்துச் சமைத்துச் சாப்பிட, இந்தக் கடையில் ஒரு ரூபாய்க்கு எண்ணெயும் மிளகாய்ப் பொடியும் வாங்கியதும் உண்டு. (இன்று நினைத்துப் பார்க்கிறேன், எப்படி ஒரு ரூபாய்க்கு அவரால் எண்ணெய் கொடுக்க முடிந்தது என்று !)

அன்று உணவிற்கு எது கிடைத்தாலும் அதை உண்டு பழகியவன் நான். ஆனால், இந்த கடை மீனாட்சி சொல்லக் கேட்டதுண்டு, அவர்கள் யாரும் மாமிசம் உண்ண மாட்டார்களாம். ஏன் என்று கேட்டதற்கு, மீண்டும் அந்தப் புகைப்படத்தைக் காட்டி "நாங்கள் இவரை வணங்குபவர்கள், அதனால் நாங்கள் புலால் உண்ண மாட்டோம்" என்று கூறினார்.

வைணவக் கடவுள்களை அறிந்தவன் தான் நான். இவர்கள் வைணவர்களும் அல்ல. இப்படி இருக்க, அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும் பொழுதெல்லாம் எனக்குள் பேரச்சம் - "எப்படி மாமிசம் இல்லாமல் வாழ்வது?" என்று. 

இப்படி எனக்கு இனிப்பான நினைவுகளைக் கொடுத்த இந்தக் குடும்பம், ஒரு நாள் எப்போதும் போல் கடைக்குச் செல்லலாம் என்று போனபோது கடை மூடி இருந்தது. அப்படியே சில நாட்கள் செல்ல, மற்றவர்கள் சொல்லி கேள்விப்பட்டேன் - மீனாட்சிக்குத் திருமணம் முடிந்து, அந்த மணமகன் ஊருக்கே இவர்கள் குடும்பம் புலம் பெயர்ந்ததாக.

இது இயல்பானது ஒன்றுதான். ஆனால், ஏனோ பார்த்துப் பழகிய அந்த முகங்களை மீண்டும் பார்க்க முடியாது போனது இன்றும் எனது மனதிற்குள் ஒரு வெற்றிடம்தான்.

அன்று அவர்கள் வணங்கிய அந்த வெள்ளை உருவம், இன்று யாரும் எனக்கு இவர் "கடவுள்" என்று புகட்டாமல், படித்து உணர்ந்த ஒரு ஆன்மீகப் போதனையாளராக, ஒரு புரட்சியாளராக நானறிந்த மகான் "வள்ளலார்" தான் அவர்.

நான் ஆனந்தன் சதாசிவம்...

 அது முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய காலம். அந்தச் சிறிய கிராமத்தில், முப்பத்திரண்டு வயது மட்டுமே நிரம்பிய அந்தப் பெண், தன் மூன்று குழந்தைகளுடன் நிர்க்கதியாக நின்றாள். கணவனை இழந்து, துயரத்தின் பிடியில் தவித்தவளுக்கு, உடன் பிறந்தவர்கள் என்றோ, தந்தை என்றோ ஆதரவளிக்க யாருமில்லை. உறவு என்று சொல்லிக் கொள்ள, அவள் பிறந்த ஊரில் வசிக்கும் அவளது வயதான தாய் மட்டுமே இருந்தாள். வாரத்தில் ஒருமுறை தன் மகளைக் காண அந்தத் தாய் வந்து செல்வது மட்டுமே அவளுக்கு இருந்த ஒரே ஆறுதல்.

எந்தப் பொருளாதாரப் பின்புலமும் இல்லாத அந்தத் தாய், தன் மூன்று குழந்தைகளையும் காப்பாற்ற விவசாயக் கூலி வேலைக்குச் செல்லத் தொடங்கினாள். எப்போதாவது கிடைக்கும் அந்த வேலைக்குச் சென்றால், நாள் முழுதும் உழைத்தாலும் கிடைப்பது பத்திலிருந்து பதினைந்து ரூபாய் மட்டுமே. பல நாட்கள் வேலை இருக்காது; வீட்டில் முடங்கிக் கிடக்க வேண்டும். இந்தச் சொற்ப வருமானத்தை வைத்துக் கொண்டு, மூன்று பசி முகங்களை அவள் எப்படி ஆற்றுப்படுத்தினாள் என்பதை இன்று நினைத்துப் பார்த்தாலும் தலை சுற்றுகிறது. விவசாய வேலை, சமையல், விறகு சேகரிப்பு என அவள் சுழன்று கொண்டே இருந்தாள். தங்களுக்குத் துணையாக ஒரு பசு மாட்டையும் அவள் வளர்த்து வந்தாள். அதையும் அக்கறையோடு கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும். நடுத்தர வயதில், கணவனை இழந்த ஒரு பெண் இந்தச் சமூகத்தில் எதிர்கொள்ளும் அத்தனை நெருக்கடிகளையும், வலிகளையும் அவள் தன் ஒற்றை மார்பில் தாங்கிக் கொண்டாள்.

அடிப்படைப் பள்ளிக் கல்வியைக் கூடத் தாண்டி அறியாத அந்தத் தாய், தன் குழந்தைகள் எப்படியாவது படித்து முன்னுக்கு வந்துவிட வேண்டும் எனத் துடித்தாள். அதைவிட, பள்ளிக்கூடத்திற்குச் சென்றால் தன் குழந்தைகளுக்கு மதிய உணவாவது கிடைக்கும் என்ற பசியின் நிர்ப்பந்தம் அவளை உந்தித்தள்ளியது. ஒரு வேளை உணவாவது தன் குழந்தைகளின் பசியைப் போக்கும் என்ற நம்பிக்கையில், அந்த மூன்றையும் அருகில் உள்ள அரசுப் பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டாள்.

வறுமையின் உச்சத்திலும், தன் குழந்தைகளுக்குக் கல்வியைக் கொடுத்துவிட வேண்டும் என்று போராடிய அந்தத் தாயின் சுமையை, இந்தச் சமூகம் எப்படிப் பகிர்ந்துகொண்டது தெரியுமா? இங்குதான் ‘திராவிடம்’ என்ற தத்துவம் அந்த எளிய குடும்பத்தின் வாழ்வில் செயலாக மாறியது.

படிக்கப் பாடநூல் கொடுத்தது; பிஞ்சுக் கால்கள் நோகாமல் நடக்கக் காலணி கொடுத்தது; மானம் காக்கச் சீருடை கொடுத்தது; எழுதிப் பழகக் கரும்பலகை கொடுத்தது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, பசி தீர்க்க ஊட்டச்சத்து உணவும், கல்வி கற்க ஊக்கத்தொகையும் கொடுத்தது. ஒரு கிராமத்திலிருந்து பக்கத்துக் கிராமத்திற்குச் சென்று படிக்கக் கட்டணமில்லாப் பேருந்து வசதியையும் செய்து தந்தது. மிதிவண்டியை கொடுத்ததது, மேல் படிப்புக்கு தேவையான மடிக்கணியை தந்தது கணவனை இழந்து நின்ற அந்தத் தாய்க்கு, "உன் குழந்தைகளை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்" என்று சொல்லாமல் சொல்லி, மிகப்பெரிய தன்னம்பிக்கையைக் கொடுத்தது. கூடுதலாக, அந்தத் தாயின் தியாகத்திற்கு மதிப்பளிக்கும் வகையில், அவளது பிள்ளைகளுக்கு ‘முதல் தலைமுறைப் பட்டதாரி’ என்ற பெருமையையும் மகுடமாகச் சூட்டியது.

இன்று, "திராவிடம் உனக்கு என்ன செய்தது?" என்று கேட்கும் எவர் முகத்திற்கு நேராகவும், அந்தத் தாயின் மகன்களில் ஒருவனான என்னால் நெஞ்சை நிமிர்த்திச் சொல்ல முடியும்: "என்னை உருவாக்கியது இந்தத் திராவிடம்தான்!" என்று.

பன்னிரண்டு வருடங்கள் அரசுப் பள்ளியில் முழுமையாகச் சத்துணவு உண்டு படித்து வளர்ந்த அந்தச் சிறுவன், இன்று முதுநிலை பட்டதாரியாக உயர்ந்து, அதிநவீன செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) தொழில்நுட்பத் துறையில் மாதம் மூன்று லட்சம் ரூபாய் வருமானம் ஈட்டும் ஒரு கட்டமைப்பாளராக நிமிர்ந்து நிற்கிறான் என்றால், அந்த வெற்றிக்கு ஆணிவேர் அன்று தட்டில் விழுந்த அந்தச் சத்துணவுதான்.

இத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தாலும், இன்றும் என் மனதை விட்டு அகலாத ஒரு காட்சி இருக்கிறது. பள்ளியில் மதிய உணவு அருந்துவதற்கு முன், தட்டோடு வரிசையில் நிற்கும் மாணவர்கள் மத்தியில் நான் சத்தமாக ஒப்புவிக்கும் அந்தத் திருக்குறள்...

"பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் நூலோர் தொகுத்தவற்றுள் எல்லாம் தலை"

அன்று எனக்குப் பசியாற்றிய அந்த அறம். இன்று காலை உணவுத்திட்டம் என்று விரிவடைந்து இருக்கிறது. இன்று பொருளாதாரத்தில் முன்னேறி நகரங்களில் வசிப்பவர்களுக்கு தெரிவதில்லை கிராமங்களில் இதுபோன்ற பல தலைமுறைகளை வாழவைத்துக் கொண்டிருக்கிறது இந்த திராவிடம்.